سال 12، شماره 1 - ( بهار 1401 )                   جلد 12 شماره 1 صفحات 17-1 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران ، nvz.moradi@hormozgan.ac.ir
چکیده:   (403 مشاهده)
تخریب و فرسایش، از چالش‌‏های جدی تهدیدکننده منابع آب‌ و خاک است و یکی از مسائل به‌روز و قابل‌تأمل زیست‌محیطی در سطح جهان به شمار می‏‌رود. بهبود ویژگی‏‌های فیزیکی خاک، یکی از روش‌‏های نوین کنترل فرسایش و تخریب مرسوم است که استفاده از اصلاح‌گرهای آلی نقش مهمی در این زمینه دارد. در این تحقیق با توجه به فراوانی ضایعات میگو و بادمجان در استان هرمزگان، استفاده از بیوچار این مواد برای اصلاح خاک‏ قابل­‌توجه قرار گرفت. نمونه‌‏های خاک مورد آزمایش، از اراضی کشاورزی اطراف بندرعباس به‌صورت دست‌نخورده با لوله‏‌های فشار قوی با ارتفاع 25 و قطر 20 سانتی‏متر تهیه شد. بیوچارهای تهیه‌شده نیز به‌صورت سوسپانسیون در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه غلظت (0، 4 و 8 گرم در لیتر) در سه تکرار به نمونه‏‌های خاک اضافه شد و به مدت صد روز در رطوبت بین ظرفیت زراعی تا حدود پنجاه درصد آن در نهالستان نگهداری شد. سپس شاخص‌های MWDwet، MWDdry، PAD، BD وKs  اندازه‏‌گیری شد. تحلیل آماری و مقایسه میانگین‏‌ها در سطح پنج درصد بین تیمارها، بر اساس تجزیه واریانس یک‌طرفه و آزمون دانکن با استفاده از نرم‌افزارSPSS16  انجام شد. نتایج نشان داد که کاربرد بیوچار به افزایش MWDwet و MWDdry و کاهش BD، PAD و Ks  معنی‏دار در سطح پنج درصد نسبت به شاهد در خاک موردنظر منجر شد. در غلظت‌های 8 و 4 گرم در لیتر بیوچار بادمجان، بیشترین مقدار  MWDwetو MWDdry مشاهده شد و کمترین مقدار PAD مربوط به غلظت 8 گرم در لیتر بیوچار بادمجان بود. کمترین مقدار BD نیز مربوط به غلظت 8 گرم در لیتر هر دو نوع بیوچار (33/1) بود و مقدار Ks هم در غلظت 4 گرم در لیتر میگو کمترین مقدار بود.
متن کامل [PDF 754 kb]   (181 دریافت)    
نوع مطالعه: مستخرج از پایان‌نامه / رساله / طرح پژوهشی | موضوع مقاله: مدیریت و کنترل اثرات فرسایش محیطی
دریافت: 1400/8/28 | انتشار: 1400/12/21

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.