سال 9، شماره 1 - ( بهار 1398 1398 )
جلد 9 شماره 1 صفحات 61-45 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Poosti M, Gholamalian H. Mineralogy relationship between oligists and quartzes of the Aghajari Formation and Hormuz Series in the Siahoo region, Hormozgan. E.E.R. 2019; 9 (1) :45-61
URL: http://magazine.hormozgan.ac.ir/article-1-444-fa.html
URL: http://magazine.hormozgan.ac.ir/article-1-444-fa.html
پوستی محمد، غلامعلیان حسین. ارتباط کانیشناسی اولیژیستها و کوارتزهای سازند آغاجاری با سری هرمز در منطقهی سیاهو هرمزگان. پژوهش هاي فرسايش محيطي. 1398; 9 (1) :45-61
گروه زمینشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه هرمزگان ، m.poosti@yahoo.com
چکیده: (6099 مشاهده)
سازند آغاجاری با سن میوسن میانی تا پلیوسن، آخرین واحد گروه فارس است. سنگرخسارههای شناخته شده در نهشتههای این سازند شامل ماسهسنگ آهکی، مارن، آهک و سیلتستون آهکی است. ستبرای این سازند در برخی از مناطق پسخشکی بندرعباس به بیش از 3000 متر هم میرسد. مطالعات صحرایی و میکروسکوپی روی 50 نمونهی برداشت شده از این سازند در محدودهی مورد پژوهش و نمونههای گرفته شده از سری هرمز (مربوط به چند گنبد) نشان میدهد که این سازند دارای دانههای آواری (عمدتاً کوارتز پلیکریستالین و کوارتزهای با خاموشی موجی)، خردههای سنگوارهها، کانیهای تیره (اکسید و هیدروکسیدهای آهن)، آلبیت، ارتوکلاز و کانیهای فرعی مسکویت و کلریت است که همگی در یک زمینهی آهکی قرار دارد. آزمایشهایXRF و میکروپروب سه نمونه از اولیژیستهای موجود در سازند آغاجاری و سری هرمز، بیانگر این است که منشأ اولیژیستها احتمالاً به فرسایش سری هرمز بازمیگردد. فراوانی کوارتزهای دارای خاموشی موجی در سازند آغاجاری نیز منشأ دگرگونی را برای آنها نشان میدهد و احتمالاً توسط عوامل حمل و نقل از پهنهی ساختاری سنندج ـ سیرجان به این حوضهی رسوبی منتقل شدهاست.
نوع مطالعه: مستخرج از پایاننامه / رساله / طرح پژوهشی |
موضوع مقاله:
تحلیل فضایی عوامل فرساینده، و استخراج الگوهای پراکندگی و انتشار فرسایش
دریافت: 1397/2/31 | انتشار: 1398/2/25
دریافت: 1397/2/31 | انتشار: 1398/2/25
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
